مانیای باران

مانیای باران من...

tanhahagh — Wed, 06 May 2009 07:07:18 GMT

یک بار است دیگر بیشتر که نیست! همین تصمیم تمام کردن!

این تصمیم هر چه زودتر گرفته شود از یک عذاب روحی می کاهد!

حیف که مدتها میان یک دو دلی گیر کرده بودم !

اینجا اگر مانیا نبود اگر باران نبود من ماندنی نمی شدم اینقدر! اینجا اگر دوستانی نبودند عزیر شاید رفتنی می شدم زودتر !

و عذر خواهم از دوستی که مدتی قبل مرا باز داشته بود از این تصمیم و امروز عذرخواهم از او که این یادداشت را اینجا می خواند!

ختم کردن خیلی از نا هنجاری ها و نا خوشی ها دست من و ما نیست .چون در یک نظام پیچیده قراردارد ! اما این وبلاگ وسط هیچ بازی پیچیده ای نشده هنوز و من خوشحالم از این بابت! همین است که ختم کردنش شدنی ست!

از ۲۳ بهمن ۸۵ تا امروز و حتی همین لحظه که تصمیم بر ختم کردن دارم ،این وبلاگ را دوست داشتم و دارم ! اما گاهی که نه! خیلی وقت ها دوست داشتن کافی نیست!

به دعایتان همیشه امید بسته ام!

یا حق

ورا

tanhahagh — Fri, 01 May 2009 18:42:18 GMT

"ورا" به کسر"واو" و جزم ناگزیر" ر"!

"ورا" اسم هیج نوع بیماری یا گیاهی نیست ! به آنفولانزای خوکی هم ربطی ندارد. تا آنجایی که من می دانم مارک هیج نوع عطر و اودکلنی هم نیست!

"ورا" اسم دوتا موجود یکی مرده و یکی زنده در زندگی من است!

اصل اصلش را هم که بخواهی نگاه کنی یک اسم فرانسوی ست که روی دختر ها می گدارند!

....

یک عروسک مو قهوای و چشم رنگی بود که از مامان به ارث رسیده بود و من خیلی خیلی دوستش می داشتم، دخترعمه مامان وقتی برایم سهراب را از امریکا سوغاتی آورد پیشنهاد کرد که رو ی عروسک هایم اسم بگذارم! 3 ساله بودم به گمانم!

سهراب سهراب شد و عروسک به ارث رسیده هم "ورا"!

دوران بچگی اینقدر شسته بودمش که حالت موهایش حسابی از بین رفته بود ، مامان می گفت چشم های رنگی "ورا" مژه هم داشته اند. اما من مژه های قهوه ای "ورا" را به یاد نمی آورم. چشم های رنگی اش را اما خوب به خاطر دارم! چشمهای شیشه ای اش را...

"ورا" محبوب ترین عروسک من بود، حتی "پریسا" با موهای طلایی و لباس صورتی اش هیچ وقت حریف محبوبیت "ورا" نشد!

بچه که بودم خودم را سرزنش می کردم که بین بچه هایم!! فرق می گذارم ... خیلی هم سرزنش می کردم ! این اخلاق سرزنش کردن خودم ریشه در کودکی هایم دارد اما بچه که بودم به اخلاق همه بچه ها صادق بودم و همیشه "ورا" را به همه ترجیح می دادم! توی دلم نه این علاقه را توجیه میکردم و نه خودم را آزار میدادم!

...

از "ورا"ی چشم رنگی من که رنگ چشمهایش تنها چیزی بود که دوستش نداشتم تا "ورا "ی دخترعمه مامان به اندازه حیات فاصله است.

دختر عمه مامان کسی ست که مامان تمام دوران کودکی اش را با او گذرانده و خاطرات مامان پر است از نام این دختر عمه دوست داشتنی ... این دختر عمه دوست داشتنی که حدود 26 سال است در امریکا زندگی می کند...

بچه که بودم فکر میکردم دختر عمه دوست داشتنی مامان اسم دخترش را از روی عروسک من برداشته!

...بین دیدارهای چند سال به چند سالمان ورا را می دیدم و خیلی بیشتر از خواهرش دوستش داشتم...

خیلی ناسیونالیست بود و بر عکس خواهرش بیشتر از اینکه امریکایی باشد ایرانی بود!

از 10 سال پیش که عروسی دختر خاله اش بود و ایران آمد تا دوشنبه هفته پیش ندیده بودمش...

و حالا این" ورا"ی ناسیونالیست که هر بار به ایران می آمد . خم میشد و خاک ایران را می بوسید ، آمده تا اینجا ازدواج کند ، زندگی کند و ایران بماند!

دوشنبه وقتی بعد از ۱۰ سال ورا را می بینم فکر میکنم که ورا شبیه مذهبی ترین آدمهایی ست که در طول زندگیم دیده ام!

و اصلا در عجبم که چرا اینقدرعشق مذهب دارد! نه اینکه در عجب باشم ها ، از هدایت و حکمت خدا متحیرم!

سرم گیج می رود وقتبی فکر می کنم ورا زندگی امریکایی اش را رها کرده آمده اینجا وسط جهان سوم برای اینکه به قول خودش و با لهجه غلیظ امریکایی اش familyداشته باشد...

ذهن دو دوتا چهارتایی من نمی فهمد ورا چطور پسرهای ایرانی – امریکایی و اصلا امریکایی را ول کرده و آمده اینجا توی قلب تهران عاشق شده!

دوشنبه می نشینم کنارش، کنار "ورا" که با مامان گرم کرفته و همه دلش را ریخته روی دایره... و وقتی به خودم می آیم که دل به دلش داده ام و اینقدر محبتش توی دلم جا گرفته که دلم نمی خواهد از کنارش تکان بخورم!

به خودم که می آیم می بینم وسط این خیل فامیل که همه با ماندنش در ایران و ازدواجش مخالفند ، طرفدار "ورا" شده ام و دلم می خواهد هر چه زودتر عروسیشان سر بگیرد... دلم می خواهد معجزه خدا را ببینم و خوشبختی ورا را!

ایمان عجیبی دارد، توکلی که به آن توصیه می کنند به گمانم همین است که این دختر دارد، همین دختری که روزی در 21 سالگی بدون اینکه تصمیمی داشته باشد برای اولین بار در عمرش سر از یک مسجد در امریکا در می آورد و از مسئول آنجا یک قرآن به زبان انگلیسی می خواهد...

...

امروز پشت تلفن حس می کنم چقدر آشنایم با این دختر و چقدر راحتم با او. انگار که مدتهاست می شناسمش انگار که بین روزهای دور و نزدیکم بوده و حضور داشته.و وقتی می گوید، با مامانت که حرف می زدم حس می کردم با خاله ام حرف می زنم و تو هم خواهرم هستی یا شاید هم دختر خاله ام! یک ذوق عجیبی به دلم میریزد، حس پیدا کردن یک خویشاوند جدید ! این حس همانقدر که برای "ورا" نو است برای من جذاب است... برای من که به طرز غریبی همیشه دلم میخواست دختر خاله داشته باشم!

ورا خیلی صاف است، خیلی بی غل و غش ! انگار که نه بدجنسی را یاد گرفته نه تظاهر را !

و من در حال حاضر هیچ چیز را به اندازه خوشبختی "ورا" توی زندگیم نمی خواهم!

ورایی که امروز پشت تلفن می گوید اصل اصلش این است که دنبال دین می گردم! "ورا"یی که خیلی تشنه است و من مدام دعا می کنم کسی اشتباهی آب شور دستش ندهد...

یا حق

زائر

tanhahagh — Mon, 20 Apr 2009 16:07:18 GMT

به رویا برایم می ماند!

هنوز باور نمی کنم! بس که عجیب و غریب بود و دور از انتظار مهیا شدن این سفر!

عازم مشهد هستم با دوستان! بیم و امید زائر شدن یا نشدن تا همین صبح دوشنبه هم با من همراه بود! همین است که انتظار این سفر را بیشتر و دوست داشتنی تر می کند!

یادتان هستم! اگر قابل باشم!

یا حق

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

tanhahagh — Tue, 14 Apr 2009 18:38:18 GMT

ترس و هراس که نه ! هول و ولا، انگار که هولت بدهند سمت دیوار ، بزنند تخت سینه ات تا بچسپی به دیوار و آن وقت هول کنی! جوری که از لرز پاهایت مدام از دیوار فاصله بگیرند.

ناامیدی نه از قسم اشک و آهش، نه از قسم افسردگی که رفقا دوره ات کنند محض رفع افسردگی! نا امیدی از آن رنگش که گیج بزنی و وسط همین گیج رفتن ها و گیج خوردن ها، به همه بودها و هست ها شک کنی!

قلب نه از آن جنسش که توی سینه خون پمپاژ می کند یا احیانا از آن نوعش که در مواقع خاص در حضور افراد خاص ضربانش بالا و پایین می شود و ملت اسمش را می گذارند عشق!

عشق همان که من از هیچ یک از انواعش تعبیری ندارم و بی خیال که این سر فصل یک یادداشت دیگر است.

از قلب می گفتم ، از قلبی که به یک ضبط صوت دو بانده تبدیل می شود و ضربانش مثل پتک مدام توی سینه بزند، اینقدر که می خواهد سینه را پاره کند.

زلزله شده مگر؟ خمپاره زده اند؟ مگر نوبرش را آورده ای؟ همچین جو گرفته ات انگار از برج میلاد خودت را پرت کرده ای پایین!

.....

ترسیده ام..

هول برم داشته

ناامید...

نمی دانم! نه انشاالله!

صدایی از پس ذهن، از بین یک دالان توی ذهن به گوش می رسد. نه اینکه فکر کنی صدا شفاف است و رسا! نه اینکه فکر کنی فریاد میزند!

تقریبا زمزمه می کند از ته ته ذهن...

-اَلا اِنًّ اَولیاءَ اللّه لاخوفٌ عَلَیهم وَ لا هُم یَحزَنون_

.....

خیالات داشتم! فکر می کردم وسط این دنیای بی سروته می توان رژه رفت! می توان حرف زد ! می توان شعر خواند! می توان وسط این دنیای بی سروته خدا را صدا زد. جوری خدا را صدا زد که همه دلشان برای خدا تنگ شود و همه دسته جمعی خدا را صدا بزنند!

خیالات داشتم!

.....

حالا چه خبر است دور برت داشته؟ امر بهت مشتبه شده که الآن درست فکر می کنی؟ یا مثلا در آستانه 21 سالگی پرده از رازهای نا مکشوف جهان برداشته ای؟

.....

در آستانه 21 سالگی فکر می کنم همه عمر به تنهایی خدا را درست صدا زده ام آیا؟ در آستانه 21 سالگی جواب می دهم مگر صدا زدن خدا هم درست و غلط دارد؟

در آستانه 21 سالگی فهمیده ام پای تصمیم های بزرگ زندگی که وسط می آید نمی دانم جه کاره ام! نمی دانم چه می خواهم!ایده آل هایم را گم می کنم! ایده آلهایم را خط می زنم! ایده آلهای دیگران را جایگزین می کنم، جواب نمی دهد!

معادله دو مجهول دارد که هیچ کدام جواب ندارند. حواب نمی دهند!

......

یک عمر خیال می کردم این رفتار توست که برخورد افراد را می سازد!فکر می کردم این عمل تو ست که عکس العملهای دیگران را شکل می دهد...

-حد روابط؟

بی خیال ! یا جوک تعریف می کنی یا خاطره!

یا اینکه توی این دنیا سیر نمی کنی!

-خاطره نیست ! باورکن زنده اش را سراغ دارم!

در آستانه 21 سالگی ترس برم می دارد نکند خاطره شود؟

هول می کنم...قلبم امان نمی دهد...

چشمهایم برق ندارند...شور ندارند ... چشم هایم مات می شوند.

....

انگار کن که وسط این دنیا هیچ کس را نمی شناسم!

انگار کن که از مناسبات عادی مردم سر در نمی آورم. انگار کن که ذهنم اینقدر پشت سر
هم ERROR می دهد، که تنها راه نجاتش FORMAT کردن است، تا همه اطلاعات قبلی پاک شود و خدا میداند چه برنامه هایی ریخته شود.

..........

- اَلا اِنًّ اَولیاءَ اللّه لاخوفٌ عَلَیهم وَ لا هُم یَحزَنون_

آگاه باشید که دوستان خدا هرگز هیج ترس و هیچ اندوهی در دلشان نیست

کاش صدا کمی نزدیک تر بود! آن وقت لابد معجزه ای رخ می داد و از FORMAT جلوگیری می کرد.

پ.ن:

یادداشت را دیشب نوشتم و امروز وقتی سر جلسه اتفاقا این آیه یعنی آیه 62 سوره یونس را می خوانم لرزه به جانم می افتد.

یا حق

دعای تحویل سالم را دو سال است که با تو چک نکرده ام!

tanhahagh — Fri, 10 Apr 2009 20:16:18 GMT

تو! تو فکر می کنی من سنگم؟!

من سنگ که نیستم آدمم!!

باور کن آدمم! اینقدر آدم که تو سال پیش روز تولدم اشکم را در میاوری!

اینقدر آدم که دو ماه پیش وقتی بدون برنامه قبلی از خیابانتان عبور می کنم تمام راه را بغض می کنم و مدام فکر میکنم چقدر خوب می شود اگر ناغافل ببینمت!

ببینمت تا باورم بشود هیج فرقی نکرده ای! که همه درباره تو اشتباه می کنند.

تو واقعا فکر می کنی من سنگم که قصد کرده ای تا خرداد برایم نامه بنویسی!!؟

آخ که کاش بدانی سنگ نیستم من!

آخ که کاش بدانی مثل آن روزهای 15 سالگی نگرانت هستم و کاش بدانی یکی از آن 4-5 نفری که توی پست "وقتی سعی می کنم پاهایم روی زمین سخت باشد" نوشتم تو بودی!

تو...

که کاش بدانی من سنگ نیستم! این روزها حتی یک عالمه اشک دارم برای گریستن! آن هم من که همیشه اشک هایم را جایی گم می کردم یا جا می گذاشتم!

سنگ نیستم ... یک آدم حسرت خورده پر از اشکم...

و تو اصلا حواست به تیتر این پست هست؟

یا حق

واژه ای در قفس است...

tanhahagh — Mon, 06 Apr 2009 22:40:18 GMT

عاقد خطبه عقد را می خواند...صدای عاقد خیلی بلند است . اینقدر که به طبقه پایین که ما هستیم هم می رسد....عاقد خطبه را می خواند و صدایش اینقدر بلند است که من احساس می کنم توی اتاق عقدم و پشت سر مرضیه ایستاده ام!

عاقد برای دومین بار خطبه را می خواند ... آیا وکیلم با مهر 124 سکه و یک جلد کلام الله مجید و یک جفت آینه و شمعدان ...

جلوی آینه ایستاده ام و به لباسم ور می روم... چقدر خوب که این اشک ها باز گشته اند، چقدر خوب که وجود دارند...

بغض می کنم و فکر می کنم خطبه عقد مرضیه را می خوانند و این یکی دیگر خیلی دوست هست ها و با همکلاسی هایی که پیش از این بله گفته اند فرق می کندها!

توی فکرم زمزمه می کنم این یکی مرضیه است!حواست هست معصومه!؟

مرضیه... این حس غریب . این حیرت که بعد از بله گفتن دوستان کنار دلم جا خوش می کند از کجا می آید؟ اصلا چه منشائی دارد این بغض ...؟ این بغض که پر است از شادی و تحیر...

مراسم "مرضیه تکیه" بی نظیر بود! فراموشش نمی کنم...

چقدر این دنیا کوچک است اینقدر که توی این مراسم ، همکلاسی دوم دبستانم را که اتفاقا خیلی هم دوستش می دارم را پیدا می کنم و مادرم معلم دوران راهنمایی اش را...

کاش پر باشند از شادی و رضایت و رضایت و رضایت... همه آنهایی که با این خطبه بله می گویند.

....................................................

صداقت.....

چقدر دوستش دارم! فکر کن صداقتی مثل صداقت و البته شجاعت مژگان را! که وسط وبلاگش هر چه توی دلش هست را می ریزد بیرون، گیرم موضوعش یک علاقه خاص باشد. جدا از موضوع صداقت مژگان... این روزها فکر می کنم در مسائلی کوچکتر از این هم اینقدر جسارت و صداقت ندارم!

یا صداقت محض سبا... که توی دلش هیچ جیز نمی ماند ... نمونه اش پست اخیر وبلاگش ...که موضوع پست منشاء گرفته ازیک دلخوری ست.

یا دوستان دیگر که این روزها حرف دلشان را بی پیرایه می گویند و می نویسند...

صداقت...

چقدر این جنس صداقت دور است از من و چقدر حرف دارم ، حرفهایی که نمی گویم و نمی نویسمشان... که نمی خواهم بگویم و بنویسم...

...........................................................

جنگ که نداریم با هم، داریم؟

جنگ داریم با هم؟

توی این معرکه هیج جیز تقسیم نمی کنند...

کاش این فراموشی دست از سر ما بردارد و یادمان باشد توی این معرکه چیزی دستمان را نمی گیرد!

**********************************************************************

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی پیشتر زانکه چو گردی زمیان بر خیزم

یا حق

پشت به آسمان...

tanhahagh — Fri, 03 Apr 2009 20:25:25 GMT

و حلقه خلقت به چشم ما رسید

پا به پای سحر،

حماسه خواند

نبرد کرد ، به رزم افتاد.

دور و دیر اما آن سوی زمین،

پشت به آسمان

مینو آینه را به گواهی خواست

و دوزخ از غار سراغ قابیل را می گیرد.

خط خطی شده در مهر ماه1385

یا حق

این روزها که می گذرد شادم!!

tanhahagh — Thu, 02 Apr 2009 10:37:18 GMT

زآنجا که پرده پوشی عفو کریم توست بر قلب ما ببخش که نقدی است کم عیار -حضرت حافظ-

***

کاش به کام بوده باشه این روزها و این تعطیلات گذشته!

اگر دو روزی را که سر کار بودم را از این تعطیلات منها کنم ، مساوی می شود با یک زندگی 13 روزه که با قبل و بعدش هیج نسبتی ندارد خالی از هر آنچه که قبلا بوده و بعدا احتمالا پیش خواهد آمد! حتی فاکتور گرفتن این دنیای مجازی! تجربه جالبی بود!

شکر!

*تیتر از اشعار "قیصر امین پور" است.

" این روزها که میگذرد شادم ، شادم که می گذرد این روزها..."

وبلاگ "چشمان یک عبور" به روز شد.

یا حق

برزگا، گیتی آرا ، نقش بند روزگارا...

tanhahagh — Fri, 20 Mar 2009 11:10:18 GMT

بی اعتنایی به این جشنواره رنگ و این سنت هایی رسیده و نرسیده که گاهی دوستش داریم و گاهی هم نه، و این هستی که زیست و حیاتش را به رخ می کشد، باور کنید شدنی نیست!

اینجا می نویسم بعد از اینکه "سیر" آخرین سین هفت سین را هم گوشه ی سفره گذاشتم و نگاه می کنم به تخم مرغ های رنگی که امسال رنگ آمیزی ام را دوست ندارم و هر لحظه چهره دایی ها را مجسم می کنم که دایی ارشد بی آنکه بخواهد دلگیرم کند می گوید تخم مرغ های خاله رو دیدی و این یعنی اینکه چقدر تخم مرغ های خاله قشنگ شده و انتظار داشته باشد که خواهر زاده اش به خاله نقاشش رفته باشد که اصلا نرفته و بعد از قریب 21 سال نمی دانم چرا دایی گرام همجنان به من امید دارد ! و دایی عزیز کرده که احتمالا توی چشمهایم نگاه می کند و همان طور که به امضایم گیر می دهد به رنگ آمیزی تخم مرغهایم هم گیر می دهد و رک و راست می گوید " حالا این یعنی چی؟"

کنار سفره می نشینم ،غرق این همه رنگ و نقش می شوم و فکر می کنم چقدر همه چیز فراهم است تا سال را قشنگ تحویل بدهیم و بگیریم، اما باور کنید همه این رنگ ها و نقش ها و آداب ها و ادب ها و سنت ها و...و... چیزی کم داشت اگر "یا مقلب القلوب " را نداشتیم اگر قرار بود که بدون مقدمه جینی صدای توپ به گوشمان برسد و بعد هم صدای آشنای "آغاز سال هزار و سیصد و چند " هجری شمسی را ! چقدر خوشحالم که بین این همه رنگ جای دعای "احسن الحال" خالی نیست و ما همه مان چیزی کم نداریم اگر کم نگذاریم!

دلم می خواهد نامم و یادم وسط تغزل دعاهای همه تان ناگهان از راه برسد تا خدا به واسطه دلهای شما یک بار دیگر نگاهم کند.

اما قبل از آن و بعد از آن، قبل از حضور و ورود هر کسی یا هر جیزی یا هر تمنا و آرزویی ؛ بیا دعا کینم بیشتر از این دیر نشود! بیا دعا کنیم در عبور از این همه سال که گذشته و ما دیر کرده ایم امسال را دیر نکنیم و سر قرار یکی از این جمعه ها برسیم که باور عمیق دارم صاحب عصرمان سالهاست منتظرمان است که از وسط این ترافیک رها شویم به او ملحق شویم. دعای آمدنش را ، دعای فرجش را همه بچه مدرسه ای های شهرمان از بر هستند ، ما یادمان نرود.

بهترین ها را دقیقا آنطور که می خواهید برایتان آرزو دارم

و یک آرزوی خاص ، از پروردگار نور و روشنی می خواهم که امسال، سال تو باشد ، سالی که به همه قرار هایت با خودت برسی و هر آنچه که پیش از این خواسته ای و فرصت نشد که آنها را لمس کنی ، امسال اجابت شود! هر کار عقب افتاده، هر آرزوی در دل مانده ، هر سخن نگفته و هر تصمیم نگرفته!

نوروزتان مبارک

.....................

*** وبلاگ چشمان یک عبور به روز است.

****" آلبرت انیشتن .زکریا رازی.اسحاق نیوتن.پروفسور حسابی .من و سایر دانشمندان سال خوشی را برای شما آرزومندیم" این جالب انگیزتزین تبریکی بود که این روزها دریافت نمودم!!

بزرگا گیتی آرا نقش بند روزگارا ،

ای بهار ژرف!

به دیگر روز و دیگر سال تو می آیی و

باران در رکابت ، مژده دیدار و بیداری

تو می آیی

و همراهت شمیم و شرم شبگیران

و لبخند جوانه ها که می رویند از تنواره پیران

تو می آیی و در باران رگباران

صدای گام نرما نرم تو بر خاک

سپیداران عریان را به اسفندارمذ تبریک خواهد گفت...

_دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی _

از هر دری... وقتی سعی می کنم پاهایم روی زمین سخت باشد!

tanhahagh — Tue, 17 Mar 2009 18:23:18 GMT

هشدار!

این پست بسی طولانی ست! پاراگراف هایش هم هیچ ربطی به یکدیگر ندارند!

.....................

*حساب کن نزدیک نوروز باستانی ایران هستی! بعد، تبریک سال نوی ایران را برای عدم برخورد به شلوغی خط ها 4 روز زودتر برایت به انگلیسی بفرستند که

Please accept my warm greeting for happy new year in advance….

و باقی ماجرا!

باور کیند همه با هم قاطی کرده ایم شاید هم تک تک! اما بی برو برگرد قاطی کرده ایم! تبریک نوروز ایران به انگلیسی!!

** عزیزان خانه سینما و شورای انقلاب فرهنگی و صدا و سیما دست به یکی کرده اند تا برای مقابله با mbc Persian و باقی کانال هایی از این دست، شبکه تلویزیونی سینما را راه اندازی کنند. اما وقتی برای پیگیری خبر می خواهی سراغ معاونت سیما بروی، همچین ناگهانی باخبر می شوی که این جریان چیزی در مایه های آپولو هوا گردن یا همین ماهواره امید خودمان است که مسائل امنیتی زیادی پیرامونش چرخ می زنند و فعلا جریان باید مسکوت گذاشته شود و تو به هر دری می زنی که این خبر تقریبا دست اول را از دست ندهی اجازه نمی دهند! مبادا این آپولو هوا نشود!

تو هم از سر حرص جریان را وسط وبلاگت جار می زنی تا 10- 15 خواننده ات از این خبر مهم امنیتی با خبر شوند و خدای نکرده نادانسته روزشان را شب نکنند یا برعکس!!

*** هم اکنون که می نویسم وسط کوچه و خیابان میدان جنگ است و صدای دزدگیرهای ماشین ها هم قطع نمی شود. شیشه پنحره هم هر از گاهی می لرزد و هر از جند لحظه ای هم من از جا می پرم!

از چهارشنبه سوری سال 84 به این طرف خصومت شدیدی با چهارشنبه سوری دارم! از همان روز مزخرفی می گویم که برای سر زدن به بچه ها رفته بودم صابرین( نام دبیرستان اینجانب که در آن به تحصیل علم و زندگی برداختیم!) . رفته بودم به صابرینی که حدود 6 ماهی می شد به جای نشستن پشت میز و نیمکت های قدیمی و صمیمی اش ، رفته یودم بیخودی نشسته بودم روی صندلی های یکنفره و مدرن "طلوع" که از همه چیزش بیزار بودم، من اما هر فرصتی که پیدا میکردم راه کج می کردم سمت صابرین و پشت همان میز و نیمکت های قدیمی مان جا خوش می کردم!

از چهارشنبه سوری سال 84 می گفتم که صابرین را وسط دود دیدم و بغضم گرفت و... وبغضم باید می ترکید اگر کمی فقط کمی شبیه آدمیزاد بودم! بغضم باید می ترکید وقتی همان روز آیناز از اتفاقات ناگوار دانشگاه صنعتی شریف با خبرم کرد!

توی کوچه ما خود خط مقدم است!

**** یک جشنواره بین المللی فیلم های اسلامی در سودان بر پا شده که 113 فیلم در آن شرکت دارند. از این 113 فیلم ، 99 تایش فیلم های ایران است!

پیشنهاد من این است که بی خیال پیگیری خبر باشید و به این مزاح من باب اسم بین المللی بودن جشنواره وقعی ننهید!

***** "کافه پیانو" فرهاد جعفری را یک نفس خواندم و تمام شد! و از این بابت از فرهاد جعفری ممنونم! بابت اینکه می شد کتابش را یک نفس خواند! گیرم که کلی از نظرها و اعتقادات نویسنده را هم قبول نداشته باشی، یا کتاب پر باشد از چیزی که "مرضیه" اسمش را گذاشته مصرف گرایی و تو حوصله نداشته باشی که اسم دیگری برایش پیدا کنی با اینکه از نویسنده کتاب دل خوشی نداشته باشی، چون به هر حال تو از طرفدارهای پر و پا قرص امیرخانی هستی ، گیرم که ضعف های کتاب های امیرخانی را یکی یکی فهرست کرده باشی اما به هر حال خودت را طرفدار امیر خانی به حساب می آوری و قاعدتا نباید دل خوشی از کسی داشته باشی که اینقدر بی منطق نسبت به نویسنده محبوبت اظهار نظر می کند!

با همه این ها کافه پیانو رمان روان و خوش دستی است!! و با اغماض های فراوان! حتی می توانم دوستش هم بدارم!!

****** به طور عجیب و غریبی دلم می خواهد اسم یک عالمه آدم را فهرست بکنم! یک عالمه آدم که یک عالمه دوستشان دارم!

مثلا "فاطمه" که به اندازه 8 سال خاطره عزیز است و این روهای اخیر حنوب بود و تو مدام توی فکرش یودی که الان وسط شلمچه است یا به اروند خیره شده؟ و از وسط اروند چه رازهای جدیدی را کشف می کند که تو کشف نکرده ای یا 4 سال پیش که با هم و بی هم کنار اروند بوده اید، خودش کشف نکرده است! همین فاطمه که 5-6 ماه است او را ندیده ای و چقدر دلت برایش تنگ است!

یا "سپیده" که دو هفته پیش خطاب به تو گفته که "معصومه تو آدم مذهبی دوست داشتنی هستی" و تو کلی کیف کرده ای و الان هم که می نویسی خیالت نیست که خواننده های وبلاگت( اگر حوصله شان کشیده باشد و تا اینجای پست را خوانده باشند ) فکر کنند این دختره دچار خودشیفتگی مزمن است ! خیالت نباشد و با این جمله کلی کیف کرده باشی اینقدر که توی این دو هفته هر وقت حالت خوب نبوده ، یاد آوری این جمله حالت را جا آورده باشد و به روی خودت نیاورده باشی که سپیده توی یک رودربایستی شدید این جمله را محض خوش آمد تو گفته که عجیب هم خوشت آمده!

یا "آیناز" که این شبها مدام خوابش را می بینی ومدام نگرانش می شوی و هیج ایمیلی هم از او نمی رسد.

یا "فاطمه یزدی" که دیروز عقد کرد یا "نازنین" که جمعه عقد کرد با "مرضیه تکیه" که 15 فروردین مراسمش است!

یا دایی عزیز کرده با بچه های فامیل که دلت برای یک بحث درست و حسابی با آنها تنگ شده آن هم درست وسط نصف شب توی اصفهان!

یا خیلی های دبگر مثل "پگاهِ" زلال! که باید حالش خوب خوب شود و کاش دلش این باید من را اجابت کند یا "حوری ناز" که نمی فهمی چطور اینقدر خوب است و تو هر چه بی معرفتی می کنی دلگیر نمی شود این نازنین!

یا "نگار" و "اسماء" یا "زهرا صاحبی" که این روزها اولین سالگرد فوت برادر 22 ساله اش و تو از بس نمی دانی چه بگویی تماس نمی گیری و شرمنده ای!

یا مامان و بابا و برادر گرام و...

یا این "4 رفیق گرام دانشگاهی" که چقدر عجیب و شدید و هر روز شدید تر از قبل عزیزند!

گیرم که این یک ماه اخیر مدام حالشان را گرفته باشی. چه ربطی دارد عزیزند و عزیز! خیلی خیلی عزیز!

یا خیلی های دیگر به اضافه 4-5 نفر خاص که بسیار بسیار قبولشان داری و مثل همه آنهایی که اسم بردی و نبردی دوستشان داری!

...

بعید میدانم کسی حوصله کرده باشد تا اینجای این پست را خوانده باشد ، به گمانم طولانی ترین پستم توی این وبلاگ بود!

یا حق