بعد از تحریر: "پروردگارا من به تو پناه می برم که از تو چیزی بخواهم که از آن آگاهی ندارم و اگر مرا نبخشی و برمن رحم نکنی از زیانکاران خواهم بود"
سوره هود آیه 47

یا حق

شنبه صبح

برادرم ساعت يك ربع به ده صبح امتحان داشت. ساعت 10 از مدرسه تماس مي گيرند كه مدرسه نرسيده. مامان نگاه به ساعت مي كند و مي گويد 9:15 حركت كرده.
ناظم آن طرف خط: پس احتمالا توي ترافيك مونده. مامان با نگراني مي پرسد امتحان كه مي گيرين ازش؟ و بعدتر لحنش نگران تر مي شود و مي گويد : لطفا وقتي رسيد با من هم تماس بگيريد.
عقربه هاي ساعت به جلو مي دوند. مامان مدام زير لب مي گويد چقدر بهش گفتم زودتر حركت كن. اين مسير يك ربع كه بيشتر نيست چرا نرسيده هنوز؟
مامان از دست اميرصالح( برادرم) كلافه است و من حاضر و آماده ام تا راهي دانشگاه شوم! اما با اين خيال ناراحت كه نمي شود از خانه بيرون رفت.
ساعت 10:15 است و من مدام توي خانه قدم مي زنم. ديگر كلافگي و نگراني ام را نمي توانم پنهان كنم. چطور همه چيز را بندازم گردن ترافيك. مگر توي اين 4 تا خيابان چقدر ترافيك وجود دارد!
مامان كلافه كلافه است تماس مي گيرد مدرسه. مي گويند نرسيده!
توي خانه رژه ميروم. انواع و اقسام افكار بي جهت و آزار دهنده به ذهنم هجوم مي آورند. لعنت بر شيطان اين بشر كجا مانده!
حريف فكر هاي وحشتناكم نمي شوم.( همين چند روز پيش تولدش بود)
ساعت 10:30 است. خدايا پناه برتو!
سرتاسر اتاق را صد بار به هم رسانده ام. مامان بي تابي مي كند. يادم نمي آيد چنين بي تابي را از مامان ديده باشم.
ساعت 10:35 دقيقه از مدرسه تماس مي گيرند «همين الان رسيد»
انگار حجم همه ي كوههاي دنيا را از روي دوشم برداشته اند.
چه كسي مي داند بر مامان چه گذشته است.
ومن فكر مي كنم به اين نيم ساعتي كه از هراس آورترين لحظه هاي عمرم بود .به بي قراري مامان كه تا به حال اينقدر به وضوح نديده بودم. به اين نيم ساعتي كه خدا مي داند چه بر ما گذشت.
از در خانه به قصد دانشگاه مي زنم بيرون. توي پله ها چشمم به مقنعه مشكي ام مي افتد..محرم است.
محرم است . برادر من معصوم نيست. برادر من يك فرد عادي است و هراس نبودنش سخت ترين لحظه هاي عمر را براي من كه خواهرم مي سازد.
هنوز چشمم به مقنعه مشكيم است كه ياد علي اكبر حسين(ع) مي افتم و وجودم مي لرزد. و فكر مي كنم آيا روزي مي توانم ايمان عظمتي را درك كنم كه خمس دارايي اش را با عزيزترين هايش داد!
هراس نبودن يك عزيز از مقابل چشمانم گذشت و فكر مي كنم به عاشورايي كه عزيزترين ها را با خود برد. به همين عاشورايي كه هر سال نو مي شود. و تو تصور كن اگر نگاه و ايمان يكي مثل من هم همراهش نو شود؛ فقط فكر كن كه چه دنيايي مي ساختيم!
.....................
فقط سرد شدن آتش بر ابراهيم و باز شدن نيل كه معجزه نيست.
من معجزه را به چشمم ديدم.
نمي دانم اين وسط دعاي چه كسي در حق من گرفت و اين گره اي كه همين چند سطر پايين تر يادش كرده بودم ، باز شد.
در اوج استيصال قرآن را باز كرده بودم و اين آيه با من سخن گفت
"قالوا بشرنك بالحق فلا تكن من القنطين"
جواب صريح اين آيه نه كه دلم را گرم كند همه وجودم را به خود استوا برد.
و اگر اين آيه نبود ، وسط راه، بي شك كم مي آوردم.
اينكه مي گويم معجزه به اين خاطر است كه موانع اينقدر صعب و گره ها اينقدر كور بودند كه با دو دو تا چهارتا به چيزي به جز يك مانع بزرگتر نمي رسيدم.
هر چند كه پرونده اين گرفتاري هنوز كاملا بسته نشده اما خدا خوب مي داند تا همين جا چقدر شاكرم.
ممنونم از تك تك تان كه دعايم كرديد . سپاسگزارم و بي شك دعاگو.
گفته بودم به اخلاص دلهايتان ايمان دارم!
يا حق