خدا دوستان نزديكي دارد كه با آنها در افكارشان نجوا مي كند...


يا حق

يا رب اين قافله را...

وقتي وبلاگ شبيه دفتر يادداشت مي شود! اين پست هم احتمالا جذابيتي براي عموم ندارد!

*********
نشسته ايم توي ماشين ، شهريور ماه است. مرضيه مي گويد: معصومه داره ميشه يك سالها! مي پرسم چي ؟ و بعد بلافاصله مي گويم: جلسه ها رو مي گي؟
تاييد مي كند و مي گويد : تاريخ دقيقش كي بود؟
- اواخر مهر ماه بود! توي تقويمم نوشتم. چك مي كنم!
مرضي مي گويد دلم مي خواهد يه برنامه اي داشته باشيم.
مي خندم كه مثلا چي؟ " راني" با چاشني " ما همه خوبيم"!!؟
مي گويد : حالم از اين واي چقدر خوبيم داره به هم مي خوره. اما همون راني خوبه! دلم مي خواد بچه ها رو سورپريز كنم!

***
چهارشنبه نشسته ايم سر مزخرف ترين كلاس اين ترم. يك شنبه هفته بعدش بيست و هشتم مهرماه است. بيست و هشتم مهر يك سال از اولين جلسه مطالعاتي دانشگاهيمان مي گذرد.
مي گويد پايه راني نيستم! چطوره كيك بخريم!
كلي مسخره بازي در مي آورم و مي گويم لوسه!
چند تا خوراكي ديگر را پيشنهاد مي دهيم و به يك نظر واحد نمي رسيم!
يكهو مي گويد يه كارت تبريك كوچولو چطوره؟ موافق نيستم. خودش هم مطمئن نيست!
چند دقيقه بعد باز سر همين مزخرف ترين كلاس اين ترم با هم مي گوييم. كتاب هم خوبه ها!

جنبش واژه زيست#

چهار راه پاسداران ساعت 6 و7 غروب سرسام آور است با حجم عظيم مسافرهايي كه منتظر تاكسي ايستاده اند.
مي ايستم كه سوار شود سي و هفت – هشت ساله است. راديو از برد 5-2 استقلال مي گويد و من ناخود آگاه مي گويم چه خبره!! از آن استقلالي هاي تير است . اول خيال مي كنم به خاطر بچه هايش از برد استقلال خوشحال شده اما حسابي استقلالي است. كلي كل كل مي كنيم تا مي رسيم به 6 تايي هاي 52 و من فكر مي كنم چقد ردلم براي اين كل كل ها تنگ شده!
مي گويد خودش مي تواند رانندگي كند منتها دكتر اجازه نمي دهد . دلم مي خواهد بپرسم چرا اما دندان سر جگر مي گذارم محض عدم كنجكاوي بيجا...!
مسير بعديش را مي پرسم و مي گويد داراباد
نوبنياد بدجوري شلوغ است. مي گويم ديشب يك ساعت و نيم از خيابان وصال تا خانه را توي راه بودم. همراهي مي كند و مي گويد ترافيك مركز شهر كه هميشگي است . من هم هفته اي يك روز توي وصال كلاس دارم . مي پرسم چه كلاسي و جواب مي دهد كه توي انجمن ام اس. ادامه مي دهد كه راه واقعا دور است اما من به عشق و با شور اين راه را مي روم و مي آيم.
دست دست مي كنم و اخر سر مي پرسم ؛ شما خودتون كه سلامتين شكر خدا؟
من من مي كند و مي گويد من در گير ام اس بودم. من از شفا گرفته هاي ام اس هستم.
به تاكسي خطي هاي داراباد مي رسيم ومن دلم نمي خواهد كه كه اين هم صحبتي تمام شود. اجازه مي خواهم كه برسانمش. فكر مي كند دلم به حالش سوخته و احتمالا قصد كمك و ترحم دارم كه توضيح مي دهم ابدا اينطور نيست. من به خاطر خودم مي خواهم اين مسير طولاني شود. به هر حال دانشجوي روزنامه نگاري كمابيش ذاتا كنجكاو است.اگر اين كنجكاوري من شما را اذيت نكند. و الا شما كه سر پا هستين و احتياج به كمك نداريد!
راضي مي شود كه تا خانه برسانمش. مي گويد ما 7 نفر هستيم كه از روي ويلچر به اينجا رسيده ايم.به اينجا كه من امروز خودم به تنهايي بيرون مي روم و زندگيم را مي چرخانم. شفايم را از امام رضا گرفته ام اما اين انجمن ام اس خيلي كمك كرد و به ما ياد داد كه چطور با اين بيماري مقابله كنيم .چطور از پسش بر بياييم.مي پرسد كه چقدر ام اس را مي شناسم ؟ مي گويم كه با كليات بيماري كم وبيش آشنا هستم و بيشتر نه.
مي گويد گاهي اوقات من وسط خيابان پاهايم قفل مي كند امكان حركت ندارم . گاهي يك ربع كنار خيابان مي ايستم اما به خودم اجازه نمي دهم از كسي كمك بخواهم. براي همين حمله هاي ناگهاني است كه نمي توانم رانندگي كنم.
به خانه شان مي رسيم.مي گويد قيمت داروهاي ام اس وحشتناك است. اما يك ام اسي نمي خواهد كه مردم برايش صدقه جمع كنند اگر مردم او را از لحاظ رواني دريابند اگر به او اجازه بدهند كه صحبت كند از خودش بگويد .اگر دنيا و زندگي را برايش تمام شده ندانند . اگر به پدر و مادر به پسر جوانش القا نكند كه ديگر نمي تواند ازدواج كند و به دختر جوانش نگويد كه ديگر كسي حاضر به ازدواج با تو نيست . اين بيماري قابل كنترل است.
مي گويد چون شما من را نمي شناسي مي گويم، هزينه داروهاي من در ماه به 240 هزار تومان هم مي رسيد ومن بارها برگه نسخه را پاره كردم و دور ريختم تا شوهر ورشكسنه من ، نسخه را نبيند و شرمنده من نشود از داروي ضعيف تر كه هزينه اش كمتر بود استفاده مي كردم و درد رابه جان مي خريدم .
الان توي انجمن ما بچه هايي را داريم كه افسرده هستند، جوانند و زندگي را تمام شده مي دانند . اين جلسه هاي هفتگي به خاطر روحيه دادن به انهاست. براي اينكه يك ام اسي فرصتي پيدا كند كه از خودش بگويد و اين مهمترين خواسته بچه هاي ام اسي است.
مكث مي كند مي خواهد حرفي بزند كه شك دارد.اطمينان مي دهم كه راحت باشد مي گويد . احمدي نژاد آن زماني كه شهردار بود آمد انجمن ام اس. كاش مي شد يك بار ديگر ببينمش و توي چشم هايش نگاه كنم بگويم تو ما را التماس كردي و ما به اميد به تو راي داديم! گفت اگر اين سمت را به دست بگيرم شرايط را فراهم مي كنم كه قيمت داروهاي شما نصف شود... اما بعد از راي آوردنش قيمت داروهاي ما دوبرابر شد و شرايط به مراتب برايمان سخت تر.
مي گويد فردا قرار است بروم تبريز.يكي – دوتا جوان توي روستاهايش هستند كه اوضاع بدي دارند وخانواده خيال مي كند زندگيشان تمام شده . ما جمع مي شويم مي رويم يكي – دو روز آنجا . صحبت مي كنيم، بعضي مهارتها را آموزش مي دهيم. اما اين انجمن بايد همه جاي ايران فعال باشد.بايد همه جاي ايران گروهي باشند كه به داد ام اسي ها برسند ، لااقل از لحاظ رواني حمايتشان كنند
دعوتم مي كند كه يك روز به انجمن بروم توي جلسات هفتگي شان شركت كنم و اميدوار است كه توي يكي از صفحات روزنامه جايي برايشان پيدا شود...

...........
پگاهِ من روزهاي سختي را مي گذراند. پدربزرگش را تازه از دست داده و از من هم به غايت دلگير است
كه البته كاملا حق دارد.فاتحه اي را به روح بلندش تقديم كنيد .ممنون

بن بست هاي فهم من!

چند خط كوتاه، بي دليل و از سر بي حوصلگي!

گاهي دورها فكر مي كردم براي اينكه از حركتي ، رفتاري، برخوردي دلگير شد لازم است شخص فاعل ، فرد مهمي باشد! اينقدر مهم كه رفتارش را به دل بگيري!
حالا مدتي ست كه دلگيرم و فاعل همه اين حركات نه آنقدر ها خاص است نه آنقدر ها ... اما به اندازه يك دوست و يك آشنا همه ي حركاتش به چشم مي آيد.
شايد هم همه اشكال از من است از ماست كه علت را ،كه ريشه را ،كه پايه واساس را نمي دانيم! نمي فهميم!
فقط همه ي رفتار هاي او آيا درست است؟ آيا در جهت تعادل است؟ آيا مطابق اخلاق و آيين است؟

**

فلسفه ي اين چادري كه سر اين بازيگر گرامي تلويزيون است را نمي فهمم! شايد همه اشكال از فهم من است!
اما توي يك برنامه با چادر ،توي شبكه ديگر با مقنعه و توي دفتر مجله يك رنگ كاملا متضاد ديگر! اينها با هم جور مي شود؟ يا باز هم ايراد از درك و شعور من است؟!
مقتضا و شرايط حضور مقابل دوربين تلويزيون راباور كنيد كه مي دانم ، اما اين چادر به گمان من محلي از اعراب ندارد!!
از همه بدتر اينكه نمي فهمم چرا " اشرف" سريال " مثل هيچ كس" يك الگوست! اين ادعاي " نفيسه روشن " است! اشرف احتمالا به دليل ترسو بودنش الگوست! يا شايد به خاطر حقير بودنش! يا احتمالا از اين جهت كه طومار خانواده را در هم پيچيد! يا به گمانم به اين خاطر كه در برابر بي منطقي و تهديد شوهرش به كاري تن داد كه خود به غلط بودنش واقف بود!
نفيسه روشن اما مي گفت اشرف به زن هاي جامعه ما ياد مي دهد كه پاي زندگيشان بنشينند و در برابر ناملايمات صبور باشند!
و من فكر مي كنم زنهاي جامعه ما ، لااقل از عهده همين يك قلم بدجوري برآمده اند! همين سازش و سازگاري كه باور كنيد جاي نگراني ندارد!!
يا حق